The Boy in the Striped Pajamas

the boy1

 

“Childhood is measured out by sounds and smells and sights, Before the dark hour of reason grows.”

–    John Betjeman 

 

 

 

เนื่องจากเพิ่งจองตั๋วไป Krakow มา ก็เลยขุดหนังที่เคยอยากดูแล้วยังไม่ได้ดูขึ้นมาเรียกอารมณ์ซักหน่อย ตั้งใจว่าอาจจะค่อยๆเขียนบล็อคหนังที่เกี่ยวกับค่ายกักกันเท่าที่ดูมาเก็บไว้ก่อนจะได้ไปดูของจริง เมื่อคืนก็เลยเลือก ‘เด็กชายในชุดนอนลายทาง’ ขึ้นมาก่อนค่ะ บล็อคนี้เล่าเรื่องราวจนถึงตอนจบของหนัง หากอยากดูเองเพื่ออรรถรสก็ข้ามได้ค่ะ

เรื่องเปิดตัวที่เบอร์ลิน ในครอบครัวที่ดูมีฐานะครอบครัวหนึ่ง ราล์ฟ ผู้เป็นพ่อเป็นนายทหารสำคัญที่กำลังได้โปรโมทไปทำหน้าที่สำคัญยิ่ง…ทำให้ครอบครัวต้องย้ายไปอยู่ที่นั่นด้วย ทั้งเอลซ่าผู้เป็นแม่ เกรเทลพี่สาววัยสิบสองปี และน้องชายบรูโน่วัยเพียงแปดขวบ (นำแสดงโดยน้องอาซา ขวัญใจเราจาก Hugo และเอนเดอร์ เพิ่งได้ดูหนังตอนน้องเด็กกว่านั้นเนี่ยแหล่ะ )  บรูโน่ดูเป็นเพียงคนเดียวในบ้านที่หาที่ทางของเขาในบ้านใหม่ที่บรรยากาศแสนจะกระด้างนี้ไม่เจอ เขาเป็นเด็กชอบผจญภัย แต่ต้องถูกจำกัดให้เล่นอยู่เพียงแต่ในบ้าน ทั้งๆที่ไม่ห่างกัน หน้าต่างห้องนอนยังมองเห็นทั้งคน..ทั้งเด็ก..ในฟาร์มแท้ๆ

ผู้คนที่นั่นก็แสนประหลาด กลางวันแท้ๆยังใส่ชุดนอน เมื่อเขาเอ่ยปากถามแม่ว่าจะไปเล่นกับเด็กที่นั่นได้มั้ย คำตอบกลายเป็นหน้าต่างห้องนอนถูกปิดตายไปในทันที…

ไม่เป็นไร เมื่อโอกาสมาถึงในวันหนึ่ง..บรูโน่หลบไปจนถึงริมรั้วจนได้ ที่นั่นบรูโน่ได้พบกับ ชมูเอล เด็กชายมอมแมมผู้หิวโหยในชุดนอนลายทาง  boy3

นายเล่นอะไรเหรอ ?

เปล่านี่

แต่ชุดนายมีเลข?

นั่นทุกคนต้องใส่เหมือนๆกัน

 

ใช่…ห่างจากบ้านเขาเพียงไม่ไกลนั่นคือค่ายกักกันขนาดใหญ่ ควันไฟและกลิ่นแปลกประหลาดนั่นเกิดจากอะไร…บรูโน่ไม่รู้  และคงไม่มีทางรู้  ส่วนชมูเอง ก็ได้รับข้อมูลแต่เพียงว่าเมื่อมาถึง ทหารคงแยกตาของเขาไปโรงพยาบาล เพียงไม่ได้พบเจอกันอีกเลยแต่ก็คงอยู่ที่ไหนซักที่

ไม่ใช่ทุกคนจะได้รับรู้เรื่องนี้ เมื่อเอลซ่าได้รู้ว่าควันที่เกิดขึ้นมาจากอะไร เธอร้องไห้คร่ำครวญ.. เธอได้แต่งงานกับปีศาจเข้าเสียแล้ว…หน้าที่นี้เป็นเรื่องมีเกียรติอย่างที่ราล์ฟเชื่อมั่นจริงหรือ?  ฝั่งเกรเทลลูกสาวเล่า เมื่อได้รับข้อมูลจากครูที่มาสอนดังเช่นเด็กชายหญิงในประเทศยุคนั้น..อย่างไม่ตกยุค เธอเชื่ออย่างฝังหัวว่ายิวนั้นไม่ดี อาจจะด้วยความหลงใหลใน SS คนรับใช้ของพ่อด้วยกระมัง ถ้าหากไม่ใช่เพราะเด็กไม่ต้องรายงานทหารกับการที่ฝ่ายแม่ไม่เชื่อในพรรค เอลซ่าน่าจะถูกรายงานไปเรียบร้อยแล้วด้วยน้ำมือลูกสาวของเธอเอง

คำถามซื่อๆต่อครูของบรูโน่อาจเป็นจุดหนึ่งที่นำมาสู่จุดจบของหนัง มีคนยิวที่เป็นคนดีมั้ย ? ถ้าเธอหาเจอเธอคงเป็นนักสำรวจที่เก่งที่สุดในโลก….ครูไม่รู้ว่าบรูโน่ได้พบชมู มิตรภาพของเด็กที่บริสุทธิ์ท่ามกลางดินแดนแห่งความตาย บรูโน่อาจอยากกู่ร้องใจว่า ผมเจอแล้วนะ ผมเป็นนักสำรวจที่เก่งที่สุดในโลก!

พาเวล ชายแก่ผู้ถูกนำมารับใช้ในบ้าน….เป็นตัวละครที่เราชอบที่สุดในเรื่อง เมื่อบรูโน่ตกจากชิงช้า เป็นพาเวลที่อุ้มพาเขามารักษาในครัว เด็กน้อยเฝ้าถามว่าจะต้องไปโรงพยาบาลไหม รวมถึงทำท่าจะไม่เชื่อถือคนปอกมันฝรั่งคนนี้…ผู้ซึ่งอดีตเป็นถึงหมอฝึกหัด  คำถามที่ไร้เดียงสาทำเอาพาเวลน้ำตารื้น คนที่นี่แปลกจริงๆ คุณเลิกเป็นหมอแต่มาเป็นคนปอกมันฝรั่ง  ฉากบนโต๊ะอาหารเราแทบตะโกนด่า SS ใส่จอ นั่นแหล่ะ…คุณค่าความเป็นคนของยิวในช่วงนั้น ยิ่งในเงื้อมมือของทหารด้วยแล้วแค่หายใจผิดจังหวะก็ตายได้ ประสาอะไรกับเพื่อการเบี่ยงเบนประเด็นบนโต๊ะอาหาร

หนังเรื่องนี้เล่าให้เห็นเหตุการณ์ที่คงมีเพียงคนดูที่รับรู้ว่าในเรื่องจริงนั้นเกิดอะไรขึ้น ภาพความรุนแรงแทบไม่มีเพราะบรูโน่ไม่เข้าใจ อาจมีเสียงดุด่าบ้างแม้ภาพไม่รุนแรง แต่เรารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อ SS ลากพาเวลออกไป หลังจาก SS ข่มขู่ชมูเอล แล้วเราได้เห็นเขาในครั้งถัดมาพร้อมแผลที่ตาบวมเป่ง หรือควันที่ลอยขึ้นฟ้า

theboy2ในสายตาของบรูโน่ โลกนี้ช่างใสสะอาด พ่อเป็นฮีโร่ ได้เห็นวีดีโอ propaganda ในฟาร์มที่มีกิจกรรมหลังเลิกงานสำหรับทุกคนทำให้เข้าใจว่าสถานที่นั้นไม่ได้อันตรายซักหน่อย …เมื่อสุดท้ายเอลซ่ารับสิ่งที่ราล์ฟทำไม่ได้ ทางออกที่ดีที่สุดคือเด็กๆจะย้ายไปอยู่ที่อื่นเพื่อให้ไกลจากพื้นที่แห่งนี้  และเมื่อชมูบอกว่าพ่อหายไป ในวันสุดท้ายก่อนย้าย บรูโน่ตัดสินใจเข้าไปช่วยเพื่อนตามหาพ่อในฟาร์มแห่งนั้น บรูโน่เข้าไปสวมเสื้อลายทางมีหมายเลข กลายเป็นเด็กชายในชุดนอนลายทางเช่นกัน  จะด้วยชะตากรรมหรืออะไรก็ตามแต่ เด็กทั้งสองคนถูกต้องเข้าไปอาบน้ำในห้องพร้อมกันอย่างไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

สุดท้าย…ในที่นี้เราไม่ปล่อยมือกัน แม้รั้วหนามกั้นก็ไม่อาจขีดแบ่งมิตรภาพของเด็กสองคนได้ ณ ที่หลังประตูห้องนี้ ที่ไม่ว่าชาติใดก็ไม่สำคัญเลย เพียงสวมเครื่องหมายนั้น…สงครามโหดร้ายต่อเราเท่ากันเสมอ

เรื่องนี้เป็นหนังเกี่ยวกับค่ายกักกันที่เราดูจบแล้วไม่ร้องไห้นะ แค่อึ้งๆไปจน end credit จบ ต้องบอกว่าเราเดาตอนจบได้ตรงเผงตั้งแต่เห็นหน้าหนัง…คือดูมาหลายเรื่องไง แต่เราก็ไม่คิดว่าหนังจะจบแบบนี้จริงๆ เพราะนี่มันวรรณกรรมเยาวชนเลยไม่คิดว่าจะจบ dark ขนาดนี้  คนที่เราคิดว่าตายแต่ตั้งแต่ตอนเห็นหน้าคือลุงพาเวล จริงๆเราแอบภาวนาในใจขอให้ลุงรอดเถิด..แต่หนังก็ไม่ละเว้นจริงๆ  ถอนหายใจยาวๆหลังดูจบค่ะ  สำหรับคนที่ไม่เคยดูหนังที่เกี่ยวกับค่ายกักกันมาก่อนเราว่านี่เป็นเรื่องเปิดที่ดีนะ เพราะว่าภาพไม่ได้สะเทือนใจมาก เนื้อเรื่องออกจะเอื่อยๆด้วย คงค่อยๆเล่าเพราะเป็นเรื่องที่เด็กเป็นตัวละครหลักค่ะ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s